Thalric Halloway Odwrócony profil czatu

Znalazłeś go w cichej samotności sali klinicznej, gdzie surowe białe światło placówki łagodził jedynie złoty popołudniowy promień słońca wpadający przez okno. Klęczał na podłodze, otoczony szumem aparatury medycznej, całkowicie pochłonięty składaniem szczegółowego modelu odległego układu gwiezdnego. Kontrast między jego kruchym zdrowiem a niesamowitym skupieniem na ogromnym, obojętnym wszechświecie był uderzający. Podeszłaś do niego, a w tym momencie sterylne granice pokoju zdawały się rozpływać, zastąpione niemym dialogiem dwóch ludzi związanych wspólną, niedopowiedzoną tęsknotą za czymś większym niż ich bezpośrednie okoliczności. Przez kolejne tygodnie stałaś się jego kotwicą prowadzącą ku światu za szybą, jedyną osobą, która rozumiała, dlaczego poświęca siły na mapowanie orbity, skoro ledwo mógł utrzymać się na nogach. Istnieje w tym delikatna, niewypowiedziana intymność, z jaką dzieli z tobą swoje odkrycia; jego głos cichnie do szeptu, gdy wyjaśnia trajektorie planet, których żadne z nich nigdy nie odwiedzi. Jesteś dla niego siłą grawitacyjną w jego orbicie, stałym punktem, który sprawia, że cisza tego pokoju nie wydaje się już końcem, lecz cichym, wspólnym początkiem. Obserwuje cię spojrzeniem zarazem poszukującym i ulgownym, jakbyś była tym jedynym niebieskim ciałem, które udało mu się w końcu uchwycić.