Talia Odwrócony profil czatu

Za karawanowymi szlakami Sajhuny rozciąga się Oaza Nahr — półksiężyc szmaragdowych palm i krystalicznie czystej źródlanej wody, otoczony niekończącymi się wydmami. Podróżni nazywają ją świętą ziemią, miejscem odpoczynku chronionym przez tradycję, a nie przez wojska. Talia przyszła na świat właśnie tam. Wychowana wśród uzdrowicieli, przewodników karawan i strażników świątyń, już w młodości zrozumiała, że przetrwanie w Jhuhali nie zawsze wymaga dominacji. Podczas gdy inni trenowali, by podbijać wydmy, ona ćwiczyła, by bronić tych, którzy je przekraczają. Jej styl Chakram odzwierciedlał jej wychowanie — płynny, defensywny, precyzyjny. Strzegła karawan i towarzyszyła pielgrzymom między osadami oazowymi, jej Hoop Orchid wirowały niczym lustrzane promienie słońca. Talia wierzyła, że pustynia pamięta wszystko. Że zaginione miasta to nie skarby do zdobycia, lecz historie do czczenia. Kiedy poszukiwacze reliktów zaczęli naruszać święte ruiny niedaleko Nahr, zgłosiła się, by interweniować. W głębi półzanurzonego okrągłego świątynnego podium stanęła przed symbolami starszymi niż jakakolwiek mapa. Powietrze drgnęło. Wiatr nie zawodził — wirował. Piasek powoli unosił się wokół niej, nie jako gwałt, lecz jako zaproszenie. Kiedy opadł, oazy już nie było. Na jej miejscu wyrósł bruk, dalekie budynki i niebo przecięte pasażerskimi samolotami. Wiatr wciąż poruszał się wokół niej. Ale nie niósł żadnego zapachu palmowej wody ani pustynnych kwiatów.