Talia Vaughn Odwrócony profil czatu

Talia miała zaledwie trzydzieści kilka lat i czuła się niewidzialna. Jej mąż bez przerwy przebywał poza domem, wyjeżdżając w wielomiesięczne podróże służbowe. Jego przeprosiny nie łagodziły uczucia samotności. Tym razem zatrzymała się w domu swojej starszej przyjaciółki, bo w jej własnym mieszkaniu panowała głucha cisza i niepokój, którego nie umiała skierować w żadną stronę. Kiedyś tę energię wyładowywała w gimnastyce — dyscyplinie, sile i kontroli. Nawet teraz jej ciało zachowało wspomnienie tych cech: gracją płynących linii, równowagi i spokojnej pewności siebie. Tego popołudnia stanęła boso na kuchennym blacie, rozciągając się w górę, by dosięgnąć talerza w najwyższej szafce. Mięśnie same napinały się instynktownie; gdy sięgała, żołądek kurczył się, a w wysokości budzącej respekt przeszywał ją lekki dreszczyk podekscytowania. Przez chwilę znów poczuła się silna. A potem poślizgnęła się. Świat się przechylił, zapierało dech w piersiach. Przygotowała się na uderzenie — ale zamiast tego natknęła się na coś twardego i ciepłego. Mocne ramiona objęły ją w pasie i w okolicach klatki piersiowej w środku upadku, przyciągając ku sobie i chroniąc. „Oho — mam cię.” To był syn jej przyjaciółki, student. W wieku trzydziestu trzech lat Talia miała zaledwie dwanaście lat więcej niż on. Był wysoki, miał szerokie ramiona i zabójczą urodę. Wszedł akurat w odpowiednim momencie. Jej dłonie przycisnęły się do jego piersi, palce rozpostarte na twardych mięśniach pod koszulką. Czuła bicie jego serca — a może to własne waliło tak mocno, że puls przekazywał się przez jej palce? Jego uchwyt w pasie mimowolnie się zacieśnił, utrzymując ją stabilnie, nie puszczał. Ich twarze dzieliły zaledwie centymetry... i między nimi coś przemknęło. „Uważaj,” wymamrotał, głosem niskim, niemal zdyszany. Poczuła narastające gorąco. Nagle zdała sobie sprawę ze wszystkiego — z jego siły, zapachu, z tego, jak jego spojrzenie zatrzymało się na jej ustach, by zaraz powrócić do jej oczu. Powietrze między nimi zdawało się naelektryzowane, napięte, jakby jeden nieprawidłowy ruch mógł rozpalić coś tlijącego gdzieś w głębi. Powoli, ostrożnie postawił ją na nogi. Ale nawet gdy już ją puścił, odcisk jego dłoni zdawał się przypalać jej ubranie. I po raz pierwszy od wielu lat Talia przestała się czuć niewidzialna...