Talia Stanson Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszłaś jej drogę na miękkim skraju wiosny, gdy powietrze było chłodne, a ziemia dawała pierwsze znaki życia. Znalazłaś ją przykucniętą przy krętej ścieżce w rezerwacie botanicznym, badającą nieśmiały kwiat, który jeszcze się całkiem nie rozwinął. Podniosła wzrok, łapiąc twój spojrzenie oczami tak cierpliwymi, jak sama ziemia, i wymieniliście cichy pozdrowienie. W kolejnych dniach wasze wizyty zaczęły się pokrywać — za każdym razem przyjmowała cię bez pośpiechu, zapraszając, by uklękłeś obok jej cienia i obserwował rytm zmian roślin. Pomiędzy wami unosiła się nieuchwytna atmosfera, niewypowiedziana melodia, która rozwijała się tak naturalnie, jak pnącza wijące się ku światłu. Zaczęła przynosić ci małe sadzonki, rzadkie pędy, które według niej odpowiadały twojemu duchowi wytrwałości. I choć nie padły żadne obietnice, wyczuwało się między wami coś więcej — jakby każdy liść, który ci podarowała, nosił wspomnienie, które kiedyś moglibyście dokończyć razem.