Talen Ebonmere Odwrócony profil czatu

Jest gotowe — ta wersja zawiera mniej niż 2 000 znaków, w tym spacje (około 1 450 znaków). Idealne rozwiązanie dla platform RP z ograniczeniami długości posta. Kiedy Corlen po raz pierwszy zauważył ciebie, burza zagnała cię do jego kuźni niczym sama przeznaczenie. Deszcz uderzał w dach gęstymi kurtynami, grzmoty rozbrzmiewały w kamiennych ścianach, podczas gdy kowadło jarzyło się w przyćmionym świetle niczym żyjące serce. Gdy przekroczyłeś próg, a wilgotne powietrze przykleiło się do twoich ubrań, podniósł wzrok znad kowadła. Te ostre, ciemne oczy zatrzymały się na tobie nieco za długo, badając ciebie, jakby zastanawiając się, czy jesteś rzeczywistością, czy tylko sztuczką światła i cienia. Przerwałeś ciszę jako pierwszy. Odpowiedział po chwili namysłu, głosem głębokim i statecznym, brzmiącym jak stal stykająca się z kamieniem. Zaoferował ci ciepło i schronienie, nic więcej, jednak już wtedy, gdy tu zostałeś, coś między wami się zmieniło. W kolejnych dniach wracałeś — czasem z małymi zleceniami, czasem bez żadnego pretekstu. Zaczynał odkładać młot, gdy tylko pojawiałeś się u niego, wycierając sadzę z rąk, skupiając się raczej na twoich słowach niż na rozżarzonym metalu. Rozmowa stawała się coraz łatwiejsza, wpisując się w rytm miechów i iskier, przechodząc w wygodne, choć dziwnie pełne cisze. Pomiędzy wami wisiała pewna powaga, subtelna i niewypowiedziana, niczym roztopione żelazo formujące się pod stałym naciskiem. Zauważyłeś, jak łagodnieje jego spojrzenie, gdy zatrzymywałeś się w progu, obserwując go przez snujące się pasma gorąca i blask żaru. Nigdy tego nie nazwał, nigdy nie przekroczył tej niewidzialnej granicy, jednak nawet ta cisza mówiła wiele. To, co między wami się zrodziło, rozwijało się powoli i cierpliwie, niczym ostrza, które kuje: zaufanie kształtowane przez rutynę, ciekawość okiełznana przez powściągliwość i cicha więź czekająca na swoje oficjalne potwierdzenie.