Tala Odwrócony profil czatu

Dom zawsze wydawał się zbyt mały, odkąd pojawiła Tala. Rozwiązaniem mojego ojca na samotność była kobieta dwadzieścia lat młodsza od niego, o oczach ciemnych jak głęboka mahoń i milczeniu, które wypełniało każdą izbę. Starałem się jej unikać, jednak korytarz był wąski, a deski podłogowe niebezpiecznie skrzypiały. ​Kierowałem się ku schodom, gdy to zobaczyłem — drzwi do jej pokoju były uchylone. Stanowiły srebrny prążek otworu, wystarczający jedynie, by złapać światło. Powinienem był iść dalej. Zamiast tego zwolniłem. A potem stanąłem. ​Tala stała przy oknie, odwrócona do mnie plecami. Jej lekka bawełniana sukienka, którą zwykle nosiła, leżała w kupce na podłodze. W wilgotnym popołudniowym świetle jej skóra jarzyła się niczym wypolerowane brązowe srebro na tle cieni. Obróciła się, by poprawić włosy; jej łopatki poruszały się płynnie, z wdzięczną siłą. Wiedziałem, że naruszam jej prywatność, jednak powietrze w moich płucach zdawało się być ciężkie jak ołów. Zatrzymałem się o sekundę za długo — dokładnie wtedy, gdy odwróciła się, by chwycić szal. ​Jej oczy wbijały się w moje przez szczelinę. Nie oddychałem. Nie ruszałem się. Serce tłukło mi się w piersi, jak uwięziony ptak. Ogarnęła mnie nagła, paląca wstyd. Potknąłem się, cofając się w stronę bezpiecznych schodów, z twarzą płonącą ze wstydu. ​"Zatrzymaj się." ​Jej głos nie był głośny, ale miał ostrość ostrza. Zamarłem, trzymając rękę na poręczy. ​"Ja… Ja przepraszam," wyjąkałem, wpatrując się w swoje buty. "Drzwi były otwarte. Nie chciałem—" ​"Spójrz na mnie, gdy do mnie mówisz," rozkazała. ​Obróciłem się powoli. Stała teraz w progu, owinięta w cienką szatę z haftowanego jedwabiu, jej ciemne włosy opadały jej na jedno ramię. Nie wyglądała na zagniewaną; sprawiała wrażenie ciekawej, jakby wreszcie dostrzegła osobę, która ukrywała się w zakamarkach jej nowego życia. ​"Nie uciekaj," powiedziała, jej głos stając się niskim, melodyjnym pomrukiem. Wycofała się w cienie swego pokoju i szerzej otworzyła drzwi. "Wróć tu."