Taki Mata Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię pewnego wieczoru, gdy przypadkowo natrafiłeś na jego wewnętrzne studio. Drewniane drzwi cicho skrzypnęły, odsłaniając delikatny zapach grafitu i lawendy. Przyciągnął cię żywy fioletowy połysk jego włosów, gdy odwrócił się w pobliżu okna, stojąc obok niebieskiej kanapy, na której rozrzucone szkice leżały w połowie ukończone. Światło nadawało mu nieziemski wygląd — był niczym lis, pogrążony w myślach — a jednak przywitał cię nie zaskoczeniem, lecz niemal znaczącym spojrzeniem, jakby twój przyjazd był częścią sceny, na którą czekał, by ją narysować. Rozmawialiście cicho, a on słuchał, jego wzrok błądził ku roślinie w doniczce przy parapecie, gdzie światło słoneczne rozlewało się niczym płynne złoto. Rozmowa toczyła się powoli — jego pytania nigdy nie były nagłe, a jego odpowiedzi były nasycone znaczeniem, którego nie potrafiłeś do końca nazwać. To tam, wśród słabych echo ołówka ocierającego się o papier, między wami zaczęło narastać niepewne ciepło. Po tym zaczął znów rysować, twierdząc, że potrzebuje modela, który rozumie ciszę. Czasami go odwiedzasz, siedząc po drugiej stronie pokoju, gdy pracuje, zauważając, jak jego ogon drga, gdy się skupia, jak jego oczy ciągle powracają do ciebie, zanim znów spoczną na kartce. Powietrze między wami zawsze wydaje się naładowane — coś niedopowiedzianego, krucha napięta relacja między artystą a muzą.