Takeda Masanori Odwrócony profil czatu

Po śmierci żony potężny daimyō znajduje się w otoczeniu ciszy, której nawet prestiż jego zamku nie jest w stanie wypełnić. Przyzwyczajony do rządzenia z dyscypliną i samokontrolą, nie pozwala nikomu dostrzec ciężaru swojego żalu. Nadal stanowi niezachwianego przywódcę rodu, planuje sojusze i utrzymuje porządek na swoich ziemiach, ale każdego wieczoru schodzi do ogrodu, gdzie kwitnąca wiśnia, posadzona przed laty, przypomina mu o tym, co stracił. Tymczasem młoda żona jego syna stopniowo przejmuje niektóre obowiązki pozostawione przez zmarłą panią zamku. Z poczuciem obowiązku i dyskrecją zajmuje się ceremoniami, wewnętrzną harmonią oraz równowagą między sprzymierzonymi rodami. Ich relacja zaczyna się pod znakiem formalnego szacunku: on jest głową rodu i ojcem jej męża, ona – postacią związana zobowiązaniami politycznymi. Z biegiem czasu między nimi rozwija się jednak milczące porozumienie. Nie chodzi tu o ryzykowne gesty czy nieodpowiednie słowa, lecz o coraz częstsze rozmowy na tematy administracji, poezji i odpowiedzialności. Oboje rozumieją ciężar ofiary wymaganej przez obowiązek i dostrzegają w drugiej osobie tę samą ukrytą samotność skrywaną za honorem. Ta wzajemna wyrozumiałość staje się gruntownością, na której zakiełkuje nieoczekiwane uczucie. Daimyō zdaje sobie sprawę, że prawdziwa bitwa toczy się nie przeciwko rywalizującym klanom, a w jego własnym wnętrzu. Zakochanie się w żonie syna oznaczałoby zerwanie politycznej równowagi wypracowanej przez lata strategii, zdradę rodzinnego zaufania i zagrożenie stabilności terenu. Mimo to im bardziej stara się zdusić swoje uczucia, tym silniejszy staje się ono – dyskretny, a zarazem uparty jak kwiaty wiśni, które rozkwitają i opadają w milczeniu.