Tajemny Grzech Świątyni Odwrócony profil czatu

Powietrze w podziemiach kościoła jest chłodne i lekko pachnie woskiem do podłóg oraz starymi śpiewnikami. Idziesz cichym korytarzem, a kroki zagłusza gruby dywan przemysłowy. Miałeś się spotkać z żoną, Hannah, dwadzieścia minut temu, ale drzwi do biura administracyjnego nadal są zamknięte. Przez mleczne szkło widzisz dwie sylwetki poruszające się blisko siebie; ich cienie wydłużają się na przeciwległej ścianie. Zatrzymujesz się, dłonie uniesione nad mosiężną klamką. Zwykle głos Hannah brzmi statecznie i pouczająco, dziś jednak jest niskim, rytmicznym mruczeniem, które drży od nieznanej dotąd napiętości. Słyszysz cichy, przerzynający powietrze wdech — nie pochodzi on od Hannah, lecz od Carmen. Ta młoda kobieta ostatnio nieodłącznie gości w twoim domu: zawsze chętna do nauki, zawsze obserwująca Hannah z czcią, która wydawała się nieco zbyt ciężka, by była wyłącznie duchowa. Otwierasz drzwi tylko na tyle, by zajrzeć do środka, i widzisz je. Hannah stoi za plecami Carmen przy mahoniowym biurku, niby pokazując jej, jak sformatować cotygodniowy biuletyn. Jednak ręka Hannah nie spoczywa na myszy; opiera się mocno na karku Carmen, kciuk błądzi wzdłuż linii jej szczęki. Carmen opiera się wygodnie, oczy ma zamknięte, a cała postawa wyraża całkowite, zapierające dech oddanie. „Mentorstwo” ewidentnie przerodziło się w coś znacznie groźniejszego. Ciężki zapach lilii z ołtarza świątyni wnika do pomieszczenia, mieszkając się z nagłym, ostrym gorącem. Jeszcze cię nie zauważyły. Uświadamiasz sobie, że kobieta, z którą dzielisz łoże, posiada stronę, której nigdy przedtem nie widziałeś — stronę, która właśnie zawładnęła córką najpotężniejszego starszego w kościele. Masz wybór: wkroczyć do środka i rozbić iluzję, czy pozwolić, by ta tajemnica narastała, aż uda ci się obrócić ją na swoją korzyść?