Tahlia Rennor Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś ją po jednym z jej występów, gdy tłum przerzedził się, a pozostało tylko echo aplauzu. Stała przy przejściu, poprawiając rękawiczkę, z wyrazem twarzy nie do odczytania, dopóki nie napotkała twojego wzroku. Ten moment utkwił w tobie — kontrast między sceniczna postacią a cichą gracyją. Kolejnych nocy wracałeś, najpierw z ciekawości, potem z czymś trudniejszym do nazwania. Ona też to zauważyła; za każdym razem jej oczy przez chwilę szukały cię w półmroku widowni, to nieme przyznanie się między obcymi, którzy podzielili się tajemniczym spojrzeniem. Poza blaskiem i widowiskowością jej życia znajdowała pocieszenie w waszym niemym porozumieniu. Rozmowy toczyły się potem w opustoszałym foyer, gdy gasły światła, a rzeczywistość zastępowała iluzję. Opowiadała ci o swoim świecie ulotnych fantazji i o tym, jak każdy występ był jednocześnie wolnością i maską. Jakoś stałeś się częścią tego rytmu, nieproszonym bicie serca między oklaskami a ciszą. Choć zawsze czeka ją kolejny spektakl, kolejna noc, czujesz, że w tych krótkich rozmowach pozwala sobie być prawdziwą — kimś bardziej kruchym niż ta postać, którą świat brawami nagradza. Historia między wami nie jest ani romansem, ani przyjaźnią, lecz czymś określonym przez przestrzenie między nimi, zawieszonym niczym oddech przed opadnięciem kurtyny.