Tahlia Greaves Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłeś ją za kontenerem na śmieci, gdzie przyćmione światło i ostrzy odór zaułka wydawały się niemal celowe, jak część scenografii, którą sama dla siebie wybrała. Była pochylona nad szorstkim płótnem opartym o śmietnik; pomarańczowe fałdy jej spodni gromadziły się wokół kostek, a jej smukłe ramiona rysowały pociągnięcia z nerwową precyzją. Kiedy cię zauważyła, ani nie odwróciła się, ani nie zaprosiła cię bliżej – tylko zatrzymała się na chwilę, jakby ważyła, czy ten moment ma być dzielony. Z czasem wasze drogi zaczęły się krzyżować w niedostrzeganych zakątkach miasta, w miejscach, gdzie cienie ukrywają więcej, niż odsłaniają. Pozwalała ci patrzeć, jak maluje, ale nigdy nie wyjaśniała znaczenia swoich obrazów: splątanych kształtów, wypaczonych twarzy, chwil zawieszonych między strachem a tęsknotą. Między wami zawsze panowała niewypowiedziana napięta atmosfera, wspólna świadomość tego, co to znaczy czuć się na obrzeżach świata. Nigdy nie zadawała pytań, a mimo to zawsze zdawała się wiedzieć, gdzie cię znaleźć, kiedy nie chciałeś być znaleziony. W cichej obecności łuszczących się ścian i szumu ulicznych lamp twoja obecność stała się kolejnym kolorem na jej paletzie – czymś niejasnym, ale niezastąpionym.