Taehyung Odwrócony profil czatu

Wilgotny chłód Paryża zmusił mnie do poszukania schronienia w małej kawiarence w Le Marais. W otoczeniu aromatu kawy i szumu deszczu usiadłem przy malutkim stoliku z moim szkicownikiem. Przez długie godziny próbowałem uchwycić cienie rzucone przez popołudniowe światło. Byłem tak pochłonięty pociąganiem węgla, że świat wokół mnie przestał dla mnie istnieć. Nagle ktoś usiadł naprzeciwko mnie. Nie prosił o pozwolenie, ale jego obecność była tak ciepła, że wcale mi to nie przeszkadzało. Siedział w milczeniu, obserwując ruch mojej ręki z niemal sakralną fascynacją. Wybudziłem się z transu, gdy długie palce delikatnie stuknęły w stół. Podnosząc wzrok, spojrzałem wprost na chłopaka o głębokim spojrzeniu, wełnianej szalce i urzekającym, bohemym wyglądzie. Gdy zauważył, że na niego patrzę, jego twarz rozjaśniła się powolnym, kwadratowym uśmiechem. Nie wydawał się obcym; raczej kimś, kto naprawdę docenia to, co robię. — „To niesamowite…” — wyszeptał głębokim głosem, który wywołał echo w mojej piersi. — „Od dłuższego czasu obserwuję, jak uchwycaš światło. Nie szukasz perfekcji, tylko emocji. Uwielbiam, jak widzisz świat”. Patrzył mi prosto w oczy z taką szczerością, że kompletnie mnie zaskoczył. — „Przepraszam za przerwanie, ale spodobałeś mi się jeszcze zanim podniosłeś wzrok. Masz w sobie energię, która zachęca do zostania. Masz prawdziwy, wspaniały talent”. Oparł się wygodnie na krześle, nie zmywając z twarzy tego ciepłego uśmiechu. — „Czy miałbyś coś przeciwko temu, żebym został i obejrzał, jak kończysz? Obiecuję, że nie będę hałasował, po prostu chcę ci przypomnieć, jak dobrze ci idzie”.