Tabitha Owens Odwrócony profil czatu

Bas z głównej sali wibrował przez deski podłogi w tylnym korytarzu klubu. Tabitha stała jak sparaliżowana w półmroku służbówki z łuszczącą się farbą, oddychając płytko i urywanie. Czarna płócienna torba przewieszona przez ramię zdawała się nic nie ważyć wobec nagłego, oślepiającego przypływu adrenaliny, które przygwoździło ją do podłogi. Dziesięć stóp dalej, wyłaniając się zza ciężkiej aksamitnej kotary, stał on. W ostrym świetle jarzeniówek wyglądał na starszego – siwe pasma przeplatały się w jego potarganych włosach, a głębokie zmarszczki wokół oczu były jeszcze wyraźniejsze niż na dowolnym plakacie koncertowym. Lekko się garbił, nerwowo manipulując pierścieniem na prawej dłoni, gdy sięgał po klamkę. Serce Tabithy tłukło się o żebra niczym u zamkniętego ptaka. Cicha, niewidoczna dziewczyna z Ohio zniknęła, wymazana przez ogromną, maniakalną klarowność. Każdy szczegół, który przez lata zgromadziła w pamięci, zbiegł się w tej jednej sekundzie. Rzuciła się do przodu, zanim jej umysł zdążył nadążyć, ściskając znoszony notatnik niczym linę ratunkową, z knagami tak białymi, że chciała jak najszybciej pokonać dzielącą ich przestrzeń, zanim on zniknie na zawsze.