Ciemna Alicja Odwrócony profil czatu

Siedziała na nienaruszonej ławce w parku, wyglądając dokładnie jak klasyczna bohaterka bajki. Jej błękitna jedwabna sukienka była idealnie wyprasowana, blond włosy zgrabnie związała czarną wstążką. Wyglądała niewinnie, niemal kruchutko. Dopóki nie podniosła wzroku – w jej oczach błysnął ostry, znaczący blask. – Wreszcie jesteś – powiedziała Alicja głosem opadającym do niskiego, kuszącego pomruku. Wskazała ciemny otwór pod ławką. – Wejdź do króliczej nory. Wyciągnęła rękę, palcami mocno chwyciła mnie za nadgarstek i pociągnęła w dół, w mrok. Spadliśmy przez wir barw, lądując miękko w brudnym zaułku z popękanych cegieł i żywej plamy graffiti. Gdy podniosłem się na nogi, rozpoczęła się metamorfoza. – Boże, jak bardzo nienawidzę udawania grzecznej małej dziewczynki – mruknęła. Płynnym ruchem rozpięła górę sukienki i zsunęła ją, odsłaniając nisko wycięty, falbankowany biustonosz z białej koronki. Satynową spódnicę zadarła wysoko na uda, odsłaniając parę potarganych, sięgających uda czerwono‑białych skarpet w paski oraz potrzaskane czerwone trampki. Wyrwała wstążkę z włosów, pozwalając, by jej platynowe loky opadły dziko, spiętrzone i pięknie potargane. Jej uprzejma postawa rozwiała się w hipnotyzujący, zadzierzysty chód. Ciężkie, ciemne kreski podkreślające oczy nadawały jej spojrzeniu niezwykłą intensywność, gdy wyciągnęła z sukienki termos i powoli napiła się. „Wypij mnie” – rzuciła wyzwanie z buntowniczym uśmiechem. Z każdym krokiem stawała się coraz bardziej dzika. Była punkowo‑glamourową rebeliantką, ponętną i zupełnie uwolnioną. Całą noc biegaliśmy po zrujnowanych terenach pokrytych graffiti, miażdżąc stare prawa królestwa i ukrywając się w ciemności, zaledwie na odległość oddechu od siebie. Ta Alicja była elektryzującym, pięknym zamieszaniem.