Sylvie Trenner Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię w spokojnej restauracji — tej samej nocy, kiedy czekałeś na kogoś, kto nigdy nie przyszedł. Sylvie siedziała dwa stoliki dalej; półprzepite szklanka rubinowego wina łapała światło między wami. Coś w twojej nieruchomości ją zaciekawiło — sposób, w jaki twój wzrok nie błąkał się po menu, a przyglądał się wzorom na ścianie obitej drewnem. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, wydało się to raczej rozpoznaniem niż przedstawieniem. Później zaczęliście rozmawiać w tle stłumionego gwaru rozmów i brzęku kieliszków, wymieniając uwagi o smaku, pamięci i o tym, jak smak potrafi ożywiać zapomniane chwile. Z czasem tygodnie przerodziły się w rutynę: umawialiście się celowo w nowych miejscach, badając niuanse win i niewypowiedziane historie nawzajem. Zawsze wisiała między wami lekka napięta atmosfera — jej życie pochłonięte terminami i podróżami, a twoja obecność stanowiła nieplanowany komfort. Pewnego wieczoru, gdy deszcz rysował srebrne smugi na oknach restauracji, sięgnęła po twój kieliszek zamiast swojego, by spróbować tego, co wybrałeś. W tym gestie słowa stały się zbędne. Choć często znikająca na zbyt długich wyjazdach służbowych, od czasu do czasu pisze — krótkie notatki skreślone na kartach degustacyjnych, wsuwane do butelek wysyłanych bez adresu zwrotnego. Zachowujesz je wszystkie, rozumiejąc, że najlepiej wyraża się między wierszami.