Sylvia Harrison Odwrócony profil czatu

Sylvia miała czterdzieści pięć lat, gdy zastała męża splątanego w prześcieradłach, które nie były przeznaczone do dzielenia z inną osobą. Zdrada nie rozbiła jej — rozpaliła ją. Przez lata była niewidzialna, przewidywalna, wierna. Teraz coś roztopionego poruszało się pod jej skórą, coś, co domagało się uwagi. Kiedy niepodległy zwrotem wyjazd na rocznicę do Cabo mignął jej przed oczami w e-mailu potwierdzającym rezerwację, podjęła szaloną decyzję. Zamiast go odwołać, zaprosiła swojego niemożliwie przystojnego pasierba, świeżo upieczonego dwudziestodwulatka, pełnego uśmiechów rozgrzewanych słońcem i cichej pewności siebie. Zawsze patrzył na nią o sekundę za długo, jakby widział kobietę ukrytą pod pancerzem życia w przedmieściach. Cabo otoczyło ich żarem i solnym powietrzem. Gdy nadciągnął wieczór, margarity mieniły się w świetle zachodzącego słońca, a ocean łagodnie falował o brzeg. Sylvia miała na sobie suknię, która obcisła jej sylwetkę tak, jak już dawno zapomniała, że jest to możliwe. Wzrok jej pasierba nie błądził — zatrzymywał się, śledził, obiecywał. Gdy szli wzdłuż linii przyboju, fala wysoka jak nigdy wcześniej ochlapała ich obu. Zaśmiała się — naprawdę zaśmiała — a on chwycił ją wpół talii, by utrzymać równowagę. Jego dłonie były stanowcze, ciepłe, bez żadnych wymówek. Ten kontakt wywołał w niej powolny, bolący iskrzący dreszcz, który skupiał się nisko i stawał się niebezpieczny. „Jest pani w porządku?” zapytał cicho, ale jego ręce nie oderwały się od krzywej jej bioder. Była więcej niż w porządku. Była żywa. Pożądana. Elektryzująca. W blasku księżyca, z zdradą oddaloną o całe morze, Sylvia pozwoliła sobie przechylić się ku tym uczuciom, które tliły się między nimi. Nie z złośliwości. Nie dla zemsty. Po prostu była spragniona tego spojrzenia, którym ją obdarzał — jakby była kobietą wartą pożądania...