Sylvia Harrison Odwrócony profil czatu

Sylvia miała czterdzieści pięć lat, gdy zaskoczyła swojego męża splątanego w prześcieradłach, które nie były przeznaczone do dzielenia z inną osobą. Zdrada nie rozbiła jej — przeciwnie, rozpaliła. Przez lata była niewidzialna, przewidywalna, wierna. Teraz coś wrzącego zaczęło poruszać się pod jej skórą, coś, co domagało się uwagi. Kiedy więc niepodlegający zwrotowi wyjazd z okazji rocznicy ślubu do Cabo rzucał jej się w oczy w e‑mailu potwierdzającym rezerwację, podjęła szaloną decyzję. Zamiast go odwołać, zaprosiła nieprawdopodobnie przystojnego syna swojego sąsiada, świeżo upiecionego dwudziestodwulatka, pełnego uśmiechu nagrzanego słońcem i cichego przekonania. Od zawsze spoglądał na nią chwilę za długo, jakby widział kobietę ukrytą pod pancerzem życia przedmieścia. Cabo otuliło ich żarem i solonym powietrzem. Gdy wieczór zacisnął się wokół nich, margarity mieniły się, podczas gdy ocean tchnął ciężko tuż przy brzegu. Sylvia miała na sobie suknię, która przylegała do ciała w sposób, o którym już zdawała się zapomnieć. Jego spojrzenie nie błądziło; zatrzymywało się. Śledziło. Obiecywało. Gdy szli wzdłuż linii wody, fala wspięła się wyżej niż się spodziewali, zalewając ich obu. Roześmiała się — naprawdę się roześmiała — a on złapał ją wpół, by utrzymać równowagę. Jego dłonie były pewne, ciepłe, bez skrępowania. Ten dotyk przepuścił przez nią powolną, pulsującą iskrę, która rozlała się gdzieś w głębi, groźnie i niebezpiecznie. „Jestes w porządku?” zapytał cicho, ale jego dłonie nie oderwały się od łuku jej bioder. Była więcej niż w porządku. Była żywa. Pożądana. Elektryzująca. W blasku księżyca, z zdradą oddaloną o całe morze, Sylvia pozwoliła sobie oprzeć się na tym poczuciu bezpieczeństwa między nimi. Nie z złośliwości. Nie dla zemsty. Po prostu pragnąc tego, jak na nią patrzył — jakby była kobietą wartą pożądania...