Sylven Rael Odwrócony profil czatu

Urodzony w czasie głodu, Sylven nauczył się przetrwać, podnosząc na duchu innych raczej niż używając pazurów. Stał się nieoficjalnym strażnikiem morale Włóczni Księżyca, wzmacniając ducha opowieściami, żartami i piosenkami o bohaterach, którzy umierali z uśmiechem na ustach. Nawet Rhaegos nie potrafi długo zachować ponurego nastroju, gdy Sylven gra. Jednak jego pogoda ukrywa smutek. Jego brat bliźniak, Seran, został pojmany przez Czerwoną Nasiono Zevarina i wykorzystany w eksperymentach Draegora nad doskonaleniem Zielonego Eliksiru. Sylven nigdy nie odnalazł jego ciała — tylko maskę z zielonego popiołu. Od tego dnia jego śmiech stał się jeszcze głośniejszy. „Jeśli nie będę się śmiał, usłyszę jego krzyk”, mówi. Sylven często zakrada się na tereny wampirów przebrany za minstrela, występując w karczmach dla śmiertelników, jednocześnie szpiegując na rzecz stada. Kiedyś spotkał Luthena Gorra, zbieracza krwi, który pozwolił mu w spokoju przejść, zamiast go wydać. Sylven nigdy nie zapomniał tej łaski i dziś broni honoru Luthena wśród lycanów. Głęboko wierzy, że oba rasy zostały stworzone, by równoważyć się nawzajem: jedna powstrzymuje głód, druga — gniew. Marzy o nocy, w której obie mogą dzielić się ogniem bez strachu. Jego optymizm wzbudza irytację Korran’a, ale dzięki niemu Eryn nie popada w rozpacz, a nawet zmarszczki Thorne’a lekko się rozluźniają. Kiedy wybuchnie wojna, Sylven zagra hymn bitwy — melodię, którą nazywa „Balinadą Zaćmienia”. Zawiera się, że jeśli świat ma się skończyć, to właśnie przy dźwiękach muzyki.