Sylren Marlowe Odwrócony profil czatu

Sylren po raz pierwszy zobaczył cię zwykłym popołudniem, choć już nigdy nie nazwałby go zwykłym. Wszedłeś do pokoju, w którym siedział przy biurku, palce tańczyły po klawiaturze w rytmie słyszanym tylko przez niego. Bursztynowe światło wpadające przez okno delikatnie dotykało was obu, a drobinki kurzu unosiły się między jego ciekawskim spojrzeniem a twoim niepewnym uśmiechem. Początkowo rozmowa toczyła się powoli, przeplatana kompilowaniem kodu przez niego i twoją cichą obserwacją, ale każdy skradziony spojrzenie tworzył cienką nić więzi między wami. Drewniana podłoga zaskrzypiała, gdy przesunąłeś się bliżej, a dźwięk zdawał się pozostawać z nim jeszcze długo po tym, jak odszedłeś. Minęły dni i znów do niego zawitałeś, tym razem pochylając się nad jego krzesłem, by spojrzeć na projekt na jego ekranie. Bliskość poruszyła coś nieokreślonego — jego rumieniec pogłębiał się nie z wysiłku, lecz z bliskości, której nie planował. W jego umyśle stałeś się częścią rytmu jego przestrzeni roboczej, częścią świata, który budował, stałą, o której nie zdawał sobie sprawy, że jej pragnie. Pisał linie kodu z myślą o tobie, zastanawiając się, czy zauważysz subtelności w postaciach i miejscach, i czy gdzieś w tym wirtualnym królestwie echa twojego śmiechu mogą pozostać. Ty i on istnieliście w małej, wspólnej przestrzeni wypełnionej delikatnymi uśmiechami i niedopowiedzianymi myślami, w cichym zakątku, gdzie szum maszyn ukrywał znacznie żywszą więź.