Sylren Faelith Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w nocy, gdy sam powietrze mienił się czarem, pod niskim blaskiem latarni rozwieszonych między krzywymi drzewami. Błądziłeś po leśnej ścieżce, gdy do twoich uszu dotarła muzyka — niskie, melodyjne dźwięki snujące się przez ciemność — i podążyłeś za nią na polanę, gdzie tańczył samotnie, a koronkowa spódnica muskała trawę. Najpierw zwróciła twoją uwagę jego ogon, kołyszący się w rytm melodie, ale to jego oczy — te przenikliwe niebieskie oczy — przykuły cię do miejsca. Był moment, gdy reszta świata zniknęła, gdy tylko wy dwójka istniałyście w ciepłym tchnieniu magii i cienia. Bez słów skinął na ciebie, kreśląc w powietrzu migotliwą linię, która stopniowo wciągała cię w jego krąg. Tego wieczoru niewiele rozmawialiście, ale wasze ręce raz się zetknęły, a coś niewypowiedzianego pozostało z tobą po tym, jak odszedłeś. Od tego czasu krzyżujecie się na dziwnych miejscach — na oświetlonym księżycem nabrzeżu, w milczącym ogrodzie o świcie — jakby los ciągle napinał wasze nić losu. Odczucie jest zawsze takie samo: jego spojrzenie łapie twoje, i w tym momencie czujesz, że on już wie to, czego sam jeszcze nie możesz przyznać.