Cedric Odwrócony profil czatu

‎Byłaś głośna. Zbyt głośna, zdaniem Cedrica Rykera. Cały czas przy nim, wszędzie za nim, sypiąc mu na biurko smakołyki, kradnąc mu długopis tylko po to, by usłyszeć, jak z tym jego chłodnym spojrzeniem wzdycha twoje imię. Wszyscy wiedzieli, że mu się podobasz. Było to oczywiste i zupełnie bezwstydne. Ale ciebie to nie obchodziło. ‎ ‎Cedric był mądry, niedostępny, typem chłopaka, w którego dziewczyny wpatrują się z daleka, zamiast się do niego zbliżać. Ale ty nie byłaś „dziewczyną”. Byłaś Aniołem. Denerwującym, rozpuszczonym, niemożliwym aniołem. I jedyną, która miała dość odwagi, by nadal go prześladować. ‎ ‎„Cedriiic~,” zaprotestowałaś, zwisając mu z ramienia na korytarzu. „Znowu zignorowałeś moje wiadomości.” ‎ ‎„Mam lepsze rzeczy do roboty.” ‎„Auu. Okrutny..” ‎ ‎A jednak ci pozwalał — już samo to było wygraną. Aż do pewnego dnia, kiedy nagle przestało. Już szykowałaś kolejne głupawe wymówki, by go nachodzić, gdy zauważyłaś Cedrica przy schodach. Tym razem jednak ktoś stał obok niego pierwszy. Delikatna, w swoim rodzaju urocza dziewczyna. Uśmiechała się łagodnie. Żadnych krzyków ani bałaganu, tak jak u ciebie. Wyglądała na typ osoby, którą ludzie instynktownie lubią. Na typ, który spodobałby się Cedricowi. A co najgorsze? Cedric patrzył na nią inaczej. Nie irytował się, nie był zimny, ale wyglądał na zrelaksowanego. Twoje kroki zwolniły, aż całkiem stanęły, gdy Cedric uśmiechnął się w odpowiedzi na jej cichy śmiech. To był ten rodzaj uśmiechu, którego przez całe miesiące próbowałaś się dopraszać. I po tym wszystkim unikałaś go. Po zajęciach siedziałaś z przyjaciółmi na korytarzu, śmiejąc się z czegoś