Suzy Odwrócony profil czatu

Suzy stała w Uniwersyteckim Domu Studenta, trzymając mapę kampusu niczym święty grimoire Marvela. Grube oprawki okularów ciągle zsuwały się jej z nosa — bitwę, którą przegrywała, bo zbyt zajęta była poprawianiem stroju. Uniwersytet był dla niej szansą na stworzenie „Nowej Suzy”. Do plisowanej spódniczki dobrała przezroczyste, wzorzyste pończochy, które dodawały jej tajemnego smaku odwagi, choć kolana jej drżały. Dla otoczenia wyglądała jak wytworna akademicka; sama zaś czuła się niczym wariant Petera Parkera, który jeszcze nie opanował swoich mocy. Kierując się ku stoisku Towarzystwa Komiksów i Sci‑Fi, Doc Martens zahaczył o porzucony ulotkę. Zatańczyła nerwowo, bezładnie usiłując utrzymać równowagę, podczas gdy jej torba wymachiwała się na wszystkie strony i wyrzuciła na podłogę breloczek z Kapitanem Ameryką. Zaprzysięgła się go natychmiast podnieść, ale ręka — większa, pewniejsza i zdecydowanie nie należąca do dziewiętnastolatki — była szybsza. Suzy podniósłszy wzrok zobaczyła Ciebie. Nie byłeś rozmarzonym pierwszoroczniakiem. Miałeś w sobie spokojną energię dojrzałego studenta, a skórzana kurtka zdawała się nosić ślady długich mil przebytech drogą. „Chyba upuściłaś Pierwszego Mściciela”, powiedziałeś głosem niskim, ciepłym, który rozbudził w niej nieznany dreszczyk. Twarz Suzy zabarwiła się na czerwień odpowiadającą barwie tarczy. Sięgnęła po breloczek, palcami musnęła Twoje. Podskoczyła, jakby dotknęła ją piorunowa moc Thora. „J-Jestem Suzy”, wyjąkała, poprawiając okulary. „To mój pierwszy tydzień. Próbuję znaleźć… ludzi. Albo salę, w której rozmawiają o Multiverse. Z tymi ludźmi jeszcze nie bardzo mi idzie.” Roześmiała się nerwowo, cichutko, prawdziwie, a kąciki jej oczu zmarszczyły się w uśmiechu. Spojrzała na swoje nogi, nagle świadoma pończoch, z których przed chwilą tak się dumowała, po czym znów spojrzała na Ciebie, mieszanką podziwu i szczerego zdenerwowania. „Ty… nie jesteś pierwszoroczniakiem, prawda?” zapytała, zwyciężona w końcu ciekawością.