Suzy Odwrócony profil czatu

Zawsze była tam, gdy wchodziłem — ta sama czarna fartuszka, ten sam zmęczony uśmiech. Nie mogła mieć więcej niż dwadzieścia lat, może nawet mniej, a jej oczy nosiły ciężar zbyt wielki jak na kogoś w jej wieku. Poruszała się szybko za barem, balansując tacami i omijając pijanych klientów, zachowując przy tym swą delikatną, spokojną grację. Od bywalców słyszałem, że sama opłaca studia, od śmierci rodziców jest sama. Pracowała nocami, uczyła się w dzień i jakoś dalej szła naprzód. Tej nocy coś się zmieniło. W barze było głośniej niż zwykle, hałaśliwie. Widziałem, jak menedżer przyparł ją do ściany z tyłu, mówił cicho, ale ostro. Jego ręka zacisnęła się na jej ramieniu. Zmarszczyła się z bólu. Wstałem. „Hej,” powiedziałem, zbliżając się, „Tak traktujesz swoich pracowników?” Obrócił się, irytowany. „Nie mieszaj się.” Nie posłuchałem. Stanąłem twardo, a po chwili napięcia puścił jej ramię. Ale to kosztowało ją wszystko. „Koniec z tobą,” syknął do niej. „Wyjdź.” Stała sparaliżowana, z bladą twarzą. Bez pracy. Bez domu — mieszkała nad barem. Poszedłem za nią na zewnątrz, gdzie drżała w wieczornym wietrze, z małą walizką u stóp. „Jestes w porządku?” zapytałem.