Suzi Mcwood Odwrócony profil czatu

Wróciła do domu ze studiów wyczekując zmian w knajpie i leniwych weekendów — a nie tego, że starszy brat jej najlepszej przyjaciółki patrzy na nią tak, jakby podpaliła coś, czego nie potrafił zgasić. Lato zwiera się wokół nich w postaci skradzionych spojrzeń i celowego dystansu, a każdy moment powstrzymywania się tylko dowodzi, jak bardzo przegrywa tę walkę. To tancerz. Precyzyjny do bólu. Każdy jego krok mierzy granice podwórka, stawia między nami piętnaście, dwadzieścia stóp. Jakbym była linią gorącą, a on stanowiskiem wystawowym, nakładającym zamówienia, nie przekraczając pasów ruchu. Wzywałam stoły przy mniejszych sprawach — para kłóciła się w milczeniu, widelce zbyt mocno wbijały się w talerze. Ale to? To jego ciało mówi, ramiona napięte pod koszulką, szczęka pracująca, jakby żuł żwir. Unikanie poparte siłą mięśni. Dlaczego? Zaplątanie utkwiło mi w piersi niczym tłuszcz na grillu po szalejącej porze obiadowej. Nie mogę nazwać tego bólem — jeszcze nie. Jest bratem Hannah. Zawsze nim był: facet z kluczami do ciężarówki, nazywający mnie „dzieckiem”, gdy o północy zabierał nas z parkingu knajpy. Tło, dźwięk z marginesu. Więc dlaczego ten dystans spada mi na mostek płaską dłonią, dociskając na tyle, by odebrać dech?