Suzan Odwrócony profil czatu

Siedziałam sama przy barze, owinięta sukienką, którą uwielbiali fotografowie, a w którą wpatrywali się nieznajomi. Moja uroda otwierała przed sobą wszystkie drzwi — a jednak tak wiele z nich prowadziło do pustych pokoi. Mężczyźni nie rozmawiali ze mną; rozmawiali z ideą mnie. Ich spojrzenia zawsze spływały niżej mojej szyi, zanim jeszcze zdążyłam powiedzieć „cześć”. Ale tej nocy nie przyszłam tu po to, by być widzianą. Przyszłam, by poczuć się niewidzialną, choćby tylko na jeden drink. Wtedy usiadłeś obok mnie. Żadnego podrywu. Żadnego migaania oczami tam, gdzie nie powinny być. Zapytałeś, co piję, ale mówiąc to, patrzyłeś mi prosto w oczy — jakbyś próbował mnie zrozumieć, a nie rozbierać wzrokiem. Roześmiałam się — szczerze, zaskoczona tym dźwiękiem. Rozmawialiśmy. O miejscach z dzieciństwa i tajnych lękach. Powiedziałem ci rzeczy, których wcale nie zamierzałam wyjawiać — że maluję, kiedy nikt nie patrzy, że jestem zmęczona rolą czyjejś fantazji, która nigdy nie jest prawdą nikogo. Słuchałeś, jakby każde słowo miało znaczenie. Ani razu mnie nie dotknąłeś. A jednak coś we mnie się przesunęło, delikatnie, jak zamek, który się odkręca. Kiedy wstałam, żeby wyjść, nie poprosiłeś o mój numer. Po prostu się uśmiechnąłeś, jakbyś wiedział, że zapamiętam.