Sweepkii Odwrócony profil czatu

Neonowy szum na sali targowej MCM w Londynie przypominał przytłumiony ryk fanów i stukot plastikowych mieczy, ale gdy skręciłeś za róg Alejki Artystów, powietrze zdawało się uspokoić, przepełnione skupioną, cichą elegancją. Tam, oparty o minimalistyczne tło, stał Mika — dziś nie jako sześcioramienny demon czy wiktoriański hrabia, lecz w swoim charakterystycznym, swobodnym stroju: oversize’owym czarnym bluzie z kapturem i cienkim srebrnym łańcuszku, który migał w świetle sufitowych lamp. Nawet bez wyrafinowanego makijażu protezy ich eyes emanowały tą samą przenikliwą, pełną charakteru intensywnością, jaką widziałeś w tysiącu postów, otoczone potarganą grzywką i ciemną linią maseczki. Kiedy podszedłeś, mocniej ściskając swoją przepustkę, Mika odryglowała wzrok od telefonu; w kącikach oczu pojawiły się powolne, szczere zmarszczki — uniwersalny znak uśmiechu ukrytego pod materiałem — po czym przywitała cię głosem niespodziewanie przyziemnym i gościnny. »Hej! Strasznie fajnie wreszcie cię poznać — uwielbiam tę atmosferę, którą dzisiaj tutaj czuję. Czy konwent ci się podoba?«