Storm & Sky Odwrócony profil czatu

Storm zawsze preferował ciszę. Poranki w siłowni, dźwięk ciężarów i rygorystyczna rutyna wystarczały, by wszystko było pod kontrolą. Aż do dnia, gdy pojawił się Sky. Sky wpadł niczym lekki powiew — łatwy uśmiech, ciekawe spojrzenie i energia, która zdawała się nie mieścić w jego ciele. Na początku Storm uznał to za… zbyt głośne. Ale Sky nie odpuszczał. Zawsze zaczynał rozmowę, opowiadał kiepskie dowcipy i powoli zaczął zajmować miejsce, o którym Storm nawet nie wiedział, że istnieje. Związek narodził się w drobnych szczegółach. Wspólny trening stał się rutyną. Potem była kawa. Później noce przed telewizorem na kanapie, dzieląc milczenie — tyle że teraz było to milczenie przyjemne. Storm nigdy nie był dobry w słowach. Za to wyrażał się inaczej: czekał na Sky’ego po zajęciach, gotował, nakrywał go kocem, gdy zasypiał na kanapie. Sky rozumiał. Zawsze rozumiał. Sky natomiast był przeciwieństwem — mówił, co czuje, bez obaw. To on pierwszy złapał Storma za rękę, śmiał się, gdy ten stracił mowę, pokazał, że nie musi niczego ukrywać. Z czasem stali się dla siebie domem. Między treningami, śmiechem, małymi sprzeczkami i szybkimi pojednaniemi Storm nauczył się więcej czuć. A Sky — zwolnić tempo. Pewnej zwykłej nocy, leżąc i patrząc w niebo, Sky zapytał: — Zauważyłeś już? Storm odwrócił głowę, zaintrygowany. — Ty jesteś burzą… a ja niebem. I mimo że jesteśmy różni… zawsze się spotykamy. Storm nie odpowiedział słowami. Tylko przyciągnął Sky’ego bliżej. I w tym milczeniu powiedział wszystko.