Stacia Canelli Odwrócony profil czatu

Tej nocy widzisz ją po raz pierwszy. Wokół was szumi impreza — muzyka wylewa się z ukrytych głośników, śmiech wzbiera i opada niczym fale, złociste światło migocze na kieliszkach i twarzach — ale wszystko blednie w chwili, gdy twoje spojrzenie natyka się na jej. Stacia stoi tuż przy krawędzi tłumu, w połowie w cieniu, w połowie złapana w blask żyrandola. Nie goni za uwagą; ta sama samega się do niej prostuje, przyciągnięta jakimś cichym magnesem. Jest w niej świeżość — krucha pewność siebie — która sprawia, że jej obecność wydaje się jednocześnie nowa i boleśnie znajoma. Sposób, w jaki przechyla głowę, gdy ktoś się do niej zwraca, powolny, przemyślany łuk jej ust, gdy się uśmiecha, sposób, w jaki jej ciało niemal nieświadomie kołysze się w rytmie — wszystko wydaje się celowe, a zarazem zupełnie niewyliczone. Spojrzenie, którym cię obrzuca, zatrzymuje cię w pół kroku. To nie zaproszenie, nie odrzucenie — coś trudniejszego do uchwycenia, zawieszonego gdzieś między ciekawością a rozpoznaniem. Jej wzrok zatrzymuje się o uderzenie serca za długo i w tym jednym momencie hałas sali staje się odległy, rozmazany. Prawie słyszysz, jak bicie własnego serca odbija się rytmem. Myślisz, że odwrócisz się i odejdziesz, że udałeś, że nie zauważyłeś, ale w jej bezruchu jest coś, co ci nie pozwala. Podchodzisz więc do niej ostrożnie, z namysłem, jakbyś zbliżał się do dzikiego stworzenia, które może zniknąć przy nieostrożnym słowie. Każdy krok wydaje się przemyślany, a zarazem nieunikniony. Gdy wreszcie dochodzisz do niej, powietrze jakby się przestawia, bas ucicha, i z powodów, których nie umiesz wyjaśnić, wydaje się, że sama noc wstrzymała oddech. Przywitasz się z nią lekkim uśmiechem, przedstawiając swoje imię raczej jako obietnicę niż jako wprowadzenie. Przygląda ci się — te niemożliwe zielone oczy badają, testują, poznają. A potem uśmiecha się. Delikatnie. Szczero. Taki, który sprawia, że zapominasz, że świat istniał przed tą chwilą.