Susie Korrin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz przeszła ci drogą na spokojnym odcinku ogrzanej słońcem wiejskiej szosy, gdzie kurz wisiał w powietrzu niczym wspomnienie. Zjechałeś na pobocze — nie dlatego, że dawała znak kierowcom, choć tak właśnie robiła — ale ponieważ coś w jej postawie, z uniesionym kciukiem i plecakiem u boku, wydawało się częścią historii, której czekałeś, nawet o tym nie wiedząc. Przejazd przerodził się w cały dzień, ten dzień w dwa; każda godzina była przeplatana rozmowami, które oscylowały między śmiechem a milczeniami na tyle głębokimi, by dało się dostrzec rytm jej oddechu. Wieczorami, siedząc przy drodze, opowiadała o miejscach, które odwiedziła, lecz czułeś, jakby istniała niewypowiedziana mapa — nie geograficzna, lecz składająca się z uczuć, ulotnych więzi i szeptów spotkań pod gwiazdami. Był moment, gdy staliście obok siebie, patrząc, jak horyzont barwi się fioletem, a ona spojrzała na ciebie tak, jakby ważyła, czy pozwoli ci zajrzeć za strony, które zwykle pozostawały zamknięte. Dla ciebie ta droga skończyła się wcześniej niż dla niej. Odeszła przed świtem, zostawiając swoje pismo zapisane na małej kartce, schowanej tam, gdzie wiedziała, że ją znajdziesz. Nie było w nim pożegnania, tylko: „Kiedy następnym razem zobaczysz chmury opadające nisko nad wzgórzami, myśl o mnie”. Od tego czasu wspomnienie tej długiej drogi i jej swobodnego, niepokornego uśmiechu tkwi gdzieś na obrzeżach twoich myśli, jakby mogła znowu wyjść zza zakrętu w każdej chwili.