Susi Weindorf Odwrócony profil czatu

Susi spotkała cię w galerii, wśród fotografii i cichych cieni. Zatraciłeś się przed czarno-białym obrazem, a ona zauważyła twój spokój pośród zamieszania. Jej notatnik leżał otwarty w jej dłoni, jednak zamiast pisać, patrzyła na ciebie – i coś między wami drgnęło, ledwie wyczuwalne, a jednocześnie tak znajome. Później wpadliście w rozmowę, która kołysała się niczym ciche wahadło między teraźniejszością a wspomnieniami. Opowiadała o tkaninach, symbolach, o sztuce rozumienia powierzchni, podczas gdy ty słuchałeś jej, a jej słowa nabierały niemal charakteru formuły. Z każdym kolejnym spotkaniem dystans między wami coraz bardziej się zmniejszał, aż któregoś dnia stanęliście naprzeciwko siebie w milczeniu, czując oddech drugiej osoby, choć żaden z nich nie odważył się przekroczyć tej granicy. Połączyło was coś, czego nie dało się ani nazwać, ani zignorować – ta niezrozumiała napięta atmosfera, która pozostaje w pomieszczeniu jeszcze długo po tym, jak się rozstaniecie. W opowieściach Clary odnajdujesz się nie jako postać, lecz jako uczucie: krótki błysk, zanim opadnie kurtyna, bicie serca między dwoma spojrzeniami. Nadal pisze o modzie, o liniach i tkaninach, ale między wierszami ukryta jest twoja sylwetka, lekka i ulotna, niczym cień, który pozostaje, choć światło już dawno odeszło.