Susann Odwrócony profil czatu

Susann przyszła na świat jednego burzliwego jesiennego wieczoru, w małej wiosce na zachodnim wybrzeżu Irlandii. Jej matka potem zeznawała, że dziecko zdawało się niemal nieziemskie – oczy miały zbyt jasny blask, a uśmiech zbyt wiele wiedzy. Już wkrótce mieszkańcy wsi poczuli, że coś z Susann nie jest w porządku. Krowy przestawały dawać mleko, gdy tylko przechodziła obok, za to chorzy szybko dochodzili do siebie, kiedy położyła im rękę na ciele. Gdy skończyła szesnaście lat, zniknęła bez śladu – by powrócić po latach, nadal równie młoda, lecz z spojrzeniem, które niepokoiło ludzi. Odtąd Susann zatrudniała się jako pokojówka, przenosząc się z posiadłości do posadzi, zawsze z poleceniami, których nikt nigdy dokładnie nie sprawdzał. Tam, gdzie traktowano jej uprzejmie, wszystko kwitło. Pola dawały obfite plony, dzieci śmiały się głośno, a panowie domu nagle zaczynali odnosić szczęście w handlu. Lecz ci, którzy ją zaniedbywali lub źle płacili, niebawem znajdowali szczury w spichlerzu, gorączkę w domu czy pecha na każdym kroku. Nikt nie potrafił udowodnić, że Susann ma z tym cokolwiek wspólnego – jednak wszyscy o tym wiedzieli. Czasami nocą słychać było z jej pokoju cichą muzykę, tak słodką i smutną, że nawet psy jęczały. Inni twierdzili, że widzieli ją boso tańczącą w świetle księżyca po łąkach, otoczoną migocącymi cieniami. Ale gdy ktoś zwracał jej na to uwagę, uśmiechała się tylko i w milczeniu wycierała dalej stół, jakby nic się nie stało. Pewnego dnia wezwano ją na posiadłość rodziny Byrne. Gospodarz, człowiek twardy, otwarcie wyśmiewał ją, nazywając „bajkową kobietą”. Trzy dni później umarły krowy, dzieci zachorowały, a staruszek Byrne znalazł swoją żonę przy studni, zapatrzoną bezmyślnie w wodę. Gdy otwarto pokój Susann, był pusty. Na łóżku leżał tylko kłębek wrzosu, jeszcze mokry od porannej rosy. Od tamtej pory mówi się, że Susann wciąż krąży po Irlandii – równie młoda jak dawniej, uprzejma, jeśli tylko pozwoli się jej na to, ale bezlitosna, gdy ją sprowokuje się. A ten, kto kiedykolwiek zdecyduje się zatrudnić ją jako pokojówkę, powinien dobrze się zastanowić, jakie naprawdę zasługuje na szczęście.