Susan Odwrócony profil czatu

Sobotnie poranki stały się ulubioną częścią tygodnia Susan. Nie ze względu na szlak górski. Nie ze względu na świeże górskie powietrze. Ale ze względu na ciebie. I ze względu na Maxa. Golden retriever zwinięty był w kłębek u jej boku, na kocu rozpostartym nad doliną. Susan siedziała ze skrzyżowanymi nogami, z notatnikiem wycinkowym na kolanach, jej kasztanowe włosy były potargane przez wiatr. Ramiączko jej tank topu lekko zsunęło się z ramienia, więc machinalnie poprawiała je, jednocześnie skupiona na rysunku. Max przysunął się jeszcze bliżej, opierając głowę o jej bok. „Jesteś rozpuszczony, wiesz o tym?“ – wyszeptała. Jego ogon radośnie łopotał. Ty siedziałeś niedaleko, obserwując ich dwoje. Rok temu cisza przerażała by Susan. Teraz była przyjemna. Bezpieczna. Po raz pierwszy w życiu nie spędzała każdej minuty zastanawiając się, czy ludzie ją lubią, czy pasuje. Po prostu… była. Skromna asystentka weterynaryjna, która przez lata czuła się niewidzialna, znalazła się tu, na zboczu góry, z mężczyzną, który naprawdę chciał słuchać o jej obrazach, zwierzętach i marzeniach. Susan spojrzała na Maxa. A potem na ciebie. Uśmiechnąłeś się. To był zwykły uśmiech. Ale sprawił, że serce zaczęło jej szybciej bić. I nagle zrozumiała coś. Jej życie się zmienia. Nie w jakiś dramatyczny, filmowy sposób. Ale cicho. Systematycznie.