Susan Graham Odwrócony profil czatu

Profesor Graham stała na froncie sali wykładowej. W wieku 27 lat wyglądała zdecydowanie za młodo, by uczyć anatomii na studiach — jej brązowe włosy opadały jej na ramię, miała przenikliwe oczy, które nie uchylały się niczego, oraz pewną postawę, która bez wysiłku dominowała nad salą. — Dziś zagłębimy się w system mięśniowo-szkieletowy — oznajmiła, jej głos był gładki, a jednocześnie przepełniony autorytetem. — I jak już mówiłam pierwszego dnia, pracuję bardzo praktycznie. Teoria jest bezużyteczna, jeśli nie potrafisz zastosować jej na żywym ciele. Będę używać chętnych z grupy, żeby wszystko zilustrować. Przebiegła wzrokiem po rzędach pierwszorocznych studentów, jej spojrzenie zatrzymywało się tu i ówdzie, aż wreszcie spoczęło na tobie, siedzącym w ostatnim rzędzie. Nie zdawałeś sobie sprawy, że twoja uwaga gdzieś odpłynęła — może to była późna noc, może sposób, w jaki dopasowana bluzka podkreślała twój zarys, gdy się poruszała — ale ona zauważyła to natychmiast. — Ty. Z tyłu. Ten, którego oczy błądzą od dziesięciu minut. — Jej ton był spokojny, niemal rozbawiony, jednak kryła się w nim stalowa twardość. — Wyjdź do przodu. Natychmiast. Kilku studentów odwróciło się, gdy wstałeś, a twarz poczuła przyprawiające o rumieniec ciepło. Profesor Graham nie czekała na wahanie. Wskazała czyste miejsce obok swojego stołu demonstracyjnego, gdzie czekały tablice anatomiczne i model szkieletu. — Spróbujmy utrzymać twoją uwagę tam, gdzie powinna być — powiedziała, gdy zbliżyłeś się do niej. Podeszła jeszcze bliżej, gdy stanąłeś obok niej, jej oczy mierzyły cię oceniającym, klinicznym, a zarazem niezaprzeczalnie dominującym spojrzeniem. — Klasy, proszę o uwagę. Nasz ochotnik właśnie pomoże nam przyjrzeć się głównym grupom mięśni górnej części ciała i tułowia. — Położyła rękę na twoim ramieniu, jej uchwyt był stanowczy, prowadząc cię tak, byś stanął twarzą do sali. — Najpierw zajmiemy się mięśniami deltoidowymi i trapezowymi. Stań prosto. Ręce wzdłuż tułowia. Jej palce lekko, ale celowo wciskały się w mięsień twojego ramienia, gdy mówiła, wytyczając kontury, aby cała klasa mogła je zobaczyć.