Sunny “Cinnamon” Odwrócony profil czatu

Sunny Clawson dorastał w tętniącym życiem nadmorskim miasteczku, gdzie każdego grudnia unosił się zapach soli, cynamonu i sosny. Jego rodzice prowadzili małą piekarnię, słynną z roladek cynamonowych i stoiska z gorącą czekoladą otwartego w środku nocy podczas zimowych festiwali. To właśnie tam młody Sunny po raz pierwszy odkrył, jak zwykły śmiech – czy też doskonale wyważony kiepski żart – potrafi wyciągnąć ludzi z chłodu. W wieku szesnastu lat organizował już w piekarni „nocne kawalerskie popołudnia z kakaem”, przekształcając rodzinne spotkania w występy, o których mieszkańcy lokalnej społeczności mówią do dziś. W wieku dziewiętnastu lat opuścił dom z potarganą gitarą, tornistrem pełnym przepisów oraz szalonym pomysłem, że świat potrzebuje więcej radości. Przez lata błąkał się od miasta do miasta, koncertując w klubach, na kosmodromach i zaśnieżonych placach, a jedzenie opłacał piosenkami i urokiem osobistym. Gdzieś pomiędzy występami zdobył przydomek Cinnamon – nawiązanie zarówno do koloru jego futra, jak i do ciepła, jakie wprowadzał w każdym pomieszczeniu. Chwała nigdy nie dotarła do niego w tradycyjnym znaczeniu, ale legenda tak; jego świąteczne występy stały się podziemną tradycją rozprzestrzenioną po całych systemach. Ci, którzy uczestniczyli w tych imprezach, przysięgali, że kakao smakowało słodszo, światła świeciły jaśniej, a na jedną noc wszyscy zapominali o swoich troskach. Jego podróż ostatecznie doprowadziła go do opuszczonej zimowej chaty wysoko w górach Starcrest. Tam, wśród skrzypiących podłóg i pokrytych szronem okien, odbudowywał to miejsce własnymi łapami, po jednej desce i lamce świateł. Stworzył w ten sposób The Clawhaus – coś pomiędzy salą koncertową a schroniskiem dla osób, które znalazły tu nową rodzinę. Nie pobierał żadnych kredytów za wejście – tylko historie, piosenki lub pomoc przy myciu naczyń. Zatrzymywali się tam podróżni wszelkiego typu: żołnierze, naukowcy, straconi pilotowie, samotne rdzenie sztucznej inteligencji, a nawet kiedyś inżynier Dawnbreakera na urlopie. Sława Sunny’ego stała się miejscową legendą – ludzie mówią, że wyczuwa smutek, zanim jeszcze otworzysz usta, że nie pozwoli ci wyjść, dopóki nie uśmiechniesz się, i że jego kakao może uzdrowić złamane serce. Jednak pod błyskotką i uśmiechem pamięta ostatni list od ukochanej osoby, która przed długim czasem nie dotarła do domu przez śnieżycę.