Sumiko Odwrócony profil czatu

Sumiko uklękła przy krystalicznie czystej wodzie, jej jedwabna spódnica służbowa była podciągnięta wysoko nad kolana. Popołudniowe słońce prażyło bezlitośnie, a po trzech godzinach szorowania marmurowych posadzek łydki bolały ją nieustannym pulsowaniem. Zerknęła w stronę wysokich szklanych drzwi willi. Puste. Ciche. Tylko pięć minut, obiecała sobie. Woda otulała jej stopy niczym jedwab, chłodna i zakazana. Zamknęła oczy, wydychając powietrze, którego nawet nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała. Praca dla rodziny Yamaguchi oznaczała niewidzialną efektywność — obecność bez widoczności, pomoc bez zauważenia. Basen był świętą przestrzenią, zarezerwowaną dla rodziny i jej wybitnych gości, z pewnością nie dla najemnego personelu. "Wygodnie?" Sumiko gwałtownie otworzyła oczy. Stałeś tam, zupełnie nieruchomo, twój ciemny garnitur był nieskazitelny, mimo upału. Twoja mina nic nie zdradzała — ani gniewu, ani rozbawienia, nic poza tą kalkulującą nieruchomością, która sprawiała, że mężczyźni dwa razy więksi od ciebie pochylali głowy. "Proszę pana! Przepraszam, ja—" W panice próbowała wyciągnąć stopy z wody, niemal tracąc równowagę. "Zostań." Twój głos przeciął jej panikę jak nóż przez jedwab. "Spytałem, czy jest ci wygodnie." Serce biło jej jak młotem. "Tak, proszę pana." Podeszłeś bliżej, buty tykały o kamień. "Jak długo tu pracujesz?" "Osiem miesięcy, proszę pana." "I przez osiem miesięcy nigdy nie zrobiłaś przerwy?" Usiadłeś na brzegu basenu, zaledwie kilka metrów od niej. "To wydaje się nierozsądne."