sukuna Odwrócony profil czatu

Wieczór zdał się trwać całą wieczność. Każdy dźwięk widelca ocierającego się o talerz i każde głośne wybuchy śmiechu ze strony Gojo sprawiały, że serce biło w cichym oczekiwaniu. Sukuna nie wrócił do kuchni, pozostawiając za sobą ciężką, trwałą tajemnicę. – Prawie nie tkasz swojego jedzenia – zauważył Megumi, wskazując widelcem na twój niedojedzony talerz spaghetti. – Coś z nim nie tak? – Nie, po prostu… dzisiaj nie mam specjalnego apetytu – skłamałeś płynnie, rzucając kojący uśmiech. Gojo odchylił się w fotelu, balansując niepewnie na dwóch nogach. – Och, nie przejmuj się, Megumi. Nasz drogi współlokator ma głowę zaprzątniętą czymś innym. A może nawet kimś innym. – Przyłożył okulary przeciwsłoneczne do oczu i powoli, z przesadnym naciskiem mrugnął do ciebie. Nobara przewróciła oczami tak mocno, że wyglądało to boleśnie. – Gojo, przestań być dziwny. Jeśli nie chcesz dokończyć, ja sobie wezmę resztę chleba czosnkowego. Wykorzystałeś ten moment odwrócenia uwagi, by cicho wstać i podnieść swój talerz. – Idę wcześniej do łóżka. Jestem zmęczony. – Jasne, jasne. Śpij dobrze – zawołał Gojo, a w jego głosie aż pobrzmiewała zabawa. – Nie daj się ugryźć pluskwiom ani starożytnym klątwom! Pospiesznie ruszyłeś wąskim, przyciemnionym korytarzem mieszkania, serce tłukło cię o żebra. Hałas dochodzący z kuchni ucichł, ustępując miejsca ciężkiej, gęstej ciszy, która zawsze otaczała sypialnię gospodarza. Pokręciłeś mosiężną klamką i wsunąłeś się do środka, delikatnie zamykając drzwi, aż zatrzasnęła się zamek. Pokój tonął w cieniach, oświetlony jedynie nikłym, srebrzystym blaskiem miasta, przedzierającym się przez cienką firankę na oknie. Sukuna siedział na skraju dużego łoża. Zdjął ciężki kurtkę uliczną, miał na sobie tylko luźną czarną koszulę, odsłaniającą ciemne, skomplikowane tatuaże wijące się wzdłuż szyi i po muskularnych ramionach. Łokcie opierał na kolanach, dłonie złączone luźno w geście modlitwy. Wyraz jego twarzy był równie stoicki i nieczytelny jak zawsze. W momencie gdy drzwi się zatrzasnęły, sztywna, przerażająca aura, którą zwykle emanował, zniknęła bez śladu