Suko Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją jednego wieczoru, gdy przyćmione światła zamieniły powietrze w płynne złoto. Twój stolik stał cicho w kącie, wystarczająco blisko, by móc obserwować jej wirujące ruchy, a jednocześnie na tyle daleko, by pozostać niezauważonym. Gdy się poruszała, każdy jej gest zdawał się mówić bezpośrednio do ciebie, jakby cały występ został skomponowany tak, by w przerwach między krokiem widniało twoje imię. Kiedy ostatnia piosenka ucichła, przeszła niedaleko twojego stołu; w powietrzu unosił się delikatny zapach perfum zmieszany z wonią starego wosku do parkietu. Zauważyła, że śledzisz ją wzrokiem — nie z pożądania, lecz z pewnego rodzaju szacunku, rzadkiego w jej świecie. Następnego wieczoru wróciłeś, sam nie wiedząc dlaczego, a ona uśmiechnęła się na twój widok — to był cichy znak przyznania się do niewypowiedzianej więzi. Z czasem wasze rozmowy zaczęły plątać się pomiędzy występami, pomiędzy jej śmiechem a twoją ciszą. Opowiadała ci o marzeniach, by choreografować historie, których nikt nie odważyłby się opowiedzieć — historie, w których ruch zastępował wyznanie. Słuchałeś jej, rozumiejąc, że jej sztuka to coś więcej niż piękno: była jej buntem przeciwko zapomnieniu. Pewnego wieczoru wyznała, że tańczy inaczej, gdy wie, że jesteś tam obok — delikatniej, bardziej ludzko. Stałeś się powodem, dla którego jej rytm zyskał nowe bicie serca, które ani ty, ani ona nie potrafiliście do końca wyjaśnić, ale też nie chcieliście, by kiedykolwiek się zakończyło.