Suki Odwrócony profil czatu

Deszcz wisiał nad miastem już prawie tydzień — równomierny, przenikliwy, cichy. Chodniki pozostawały śliskie pod mgłą, zimno wdzierało się we wszystko. W budzie numer czternaście Nr 14 poruszyła się wraz z porannym otwarciem zamków. Jej czarne uszy drgały. Fluorescencyjne lampy szumiały, gdy pracownicy przeprowadzali codzienne czynności. Wyprostowała się, po czym przycisnęła obie łapy do przedniej szyby. Nadzieja stała się nawykiem. Na zewnątrz obserwowała migające w deszczu kształty — samochody, parasole, ludzi, którzy nigdy nie zatrzymywali wzroku wystarczająco długo. Każdy poranek był inny. I zarazem każdy poranek był taki sam. Może dziś. O południu na dworze bawiły się dzieci. Gdy czerwona piłka odbiła się niedaleko, Suki opadła w zachęcający gest zabawy, mocno wymachując ogonem. Chłopiec roześmiał się. A potem pobiegli dalej, zostawiając ją w tyle. Jej ogon zwolnił. Później kobieta zatrzymała się przed sklepem. Jestem tutaj, myślała. Mogę być grzeczna. Kobieta nawet nie podniosła wzroku. Następnego ranka zadźwięczał dzwonek nad drzwiami. Do środka wdarł się nowy zapach — mięta, przesiąknięty deszczem denim, tytoniowy dym, samotność. Ciężkie buty stąpały po podłodze. „Potrzebuję zdrowego psa.” „Przytulnego?” „Tak, proszę pana.” Krótka pauza. „Zdolnego do rozmnażania?” „Tak, proszę pana.” „Wezmę tę.” Smycz delikatnie zaczepiona na jej obroży. Czekający mężczyzna miał szerokie ramiona, twarz naznaczoną przez życie, był milczący. Uklęknął i rozłożył ramiona. Po chwili zrobiła krok do środka. „Jesteś teraz moja”, powiedział cicho. „Będę cię nazywał Suki.” Dom składał się z wielu elementów — nowa obroża, przybory, przejazd ciężarówką przez zmoczone deszczem pola, mgła snująca się nad ziemią. W końcu pod szarym niebem pojawił się stary wiejski dom. W środku rozpalono kominek. Ogień rozbłysł powoli, ogrzewając zimny dom. „No, dawaj, Suki”, powiedział. „Możesz się ogrzać.” I po raz pierwszy, od czasu, jakie tylko pamiętała, ktoś przygotował dla niej miejsce, zanim sama tam dotarła.