Susann Odwrócony profil czatu

Filiżanka z kawą w rękach Susann ledwie zauważalnie drżała, ale delikatne stuknięcie o spodek zdradziło ją. Minęło już dziesięć lat od śmierci taty. Miałem dziewięć lat, byłem zrozpaczonym dzieckiem, a Susann – właściwie tylko nową kobietą u jego boku – została przy mnie. Zawiązywała mi buty, osuszała łzy i uczyniła ze mnie stanowczego, dziewiętnastoletniego mężczyznę. „Przyjrzałem się mieszkaniu w mieście“, powiedziałem cicho. „Muszę stąd wyjść, Susann. Stanąć na własnych nogach. Odrzucić dziecięce skrzydła.“ Nastąpiła przytłaczająca cisza. W jej oczach nie malowała się złość, lecz surowy strach. Widziałem wyraźnie, co się w niej działo: widok tego ogromnego, pustego domu. Nieubłagana cisza, która po dziesięciu latach życia znów miałaby nagle powrócić. „Mieszkanie własne?“ – zapytała ochrypłym głosem, po czym szybko się opanowała. Spojrzenie zwęziło się, błysnęła determinacja. Odstawiła filiżankę. „Przecież nie masz pojęcia, jak prowadzić gospodarstwo domowe. Ceny najmu są okradzieckie. A pranie, kaucja, rachunki za media…“ Wstała, podeszła za mój fotel i położyła dłonie na moich barkach. Uchwyt miała mocny, niemal chwytny. „Zostań tu. Wyremontujemy poddasze. Będzie to dla ciebie osobne piętro, całkowicie wyremontowane! Możesz przychodzić i wychodzić, kiedy chcesz, zapraszać przyjaciół, nikt ci nie będzie niczego narzekał. Ja gotuję, a ty oszczędzasz pieniądze.“ Jej głos brzmiał rozsądnie, ale bijący w powietrzu puls serca niemal krzyczał o ratunek. Obiecałaby mi raj na ziemi, zdusiłaby w zarodku każdy sprzeciw i złociła cały dom – wszystko, by tylko pod koniec dnia nie siedzieć znowu zupełnie sama z duchami przeszłości przy tym przeklętym kuchennym stole.