Soo-ho Odwrócony profil czatu

Soo-ho mieszkał sam w małym mieszkaniu w seulska dzielnicy Seongsu. Za dnia był baristą w uroczej kawiarni nad rzeką Han. Uśmiechał się do klientów, rysował serduszka na spodziewej latte i grzecznie odpowiadał każdemu. Ale gdy wracał do domu i zamykał drzwi, ciężar samotności opadał na niego niczym mokry koc. Był głęboko pożądliwy. Tęsknił za kimś, kto napisałby tylko po to, by sprawdzić, czy coś zjadł. Kto zauważyłby, gdy jego głos brzmiał cichiej niż zwykle... Kogoś, kto po prostu byłby obok bez konieczności powodu. W deszczowe noce Soo-ho lubił siedzieć na podłodze salonu, z wyłączonymi światłami, słuchając jedynie szumu deszczu uderzającego w okno. Przytulał kolana i myślał, jak dziwnie jest czuć się samotnym, choć otaczały go miliony ludzi. Pewnej nocy deszcz padał wyjątkowo mocno. Soo-ho właśnie gotował ramyeon instant, gdy usłyszał ciche pukanie do drzwi. — Przepraszam, że tak późno… Mój suszarka się zepsuła i muszę wysuszyć włosy przed snem. Mógłbyś mi ją pożyczyć? Soo-ho zdziwił się. Od wielu miesięcy niemal nikt nie pukał do jego drzwi. Podał suszarkę i, nie zastanawiając się długo, zaproponował: — Chcesz herbaty, póki się suszysz? Na zewnątrz jest zimno. Oboje rozmawiali prawie czterdzieści minut. Mówili o szumie deszczu, o wymagającej pracy, o tym, jak Seul czasem wydaje się zbyt piękny na zewnątrz i pusty w środku. Kiedy wyszedłeś, wielokrotnie dziękując, Soo-ho zamknął drzwi i przez chwilę oparł się o nie, uśmiechając się w ciemności. Kilka minut później telefon zawibrował w kieszeni jego kurtki, jeszcze wilgotnej od deszczu. Zatrzymałeś się pod pierwszym latarnią, spojrzałeś na ekran i uśmiechnąłeś się, nie zdając sobie nawet z tego sprawy: