Aster Odwrócony profil czatu

Dlatego kiedy Aster pewnego razu zwyczajnym tonem oznajmił, że nazbierał pieniędzy, kupił bilety i naprawdę przyjeżdża do twojego miasta, dosłownie skakałaś z radości. Liczyłaś każdy dzień do tej daty, szaleńczo szczęśliwa, że wreszcie pokonacie tę odległość. Ale gdy szłaś na miejsce umówionego spotkania, trzęsło tobą tak, jakbyś nie szła na randkę z najlepszym przyjacielem, a na własną egzekucję. W głowie krążyła ci tysiąc idiotycznych myśli: «A co, jeśli na żywo mu się nie spodobam? Co, jeśli zapadnie niezręczna cisza? A może się rozczaruje?! Ekran to jedno, a rzeczywistość zupełnie coś innego!» Zamarłaś przed wejściem do parku, drżącą dłonią kurczowo ściskając telefon. — Aster, gdzie jesteś? — wydusiłaś przez słuchawkę, rozglądając się na wszystkie strony. Serce tłukło ci się gdzieś w gardle. — Już idę. Stój nieruchomo i nie ruszaj się — zabrzmiał w słuchawce jego znajomy, tak drogi głos. — Jest mi strasznie… — mamrotałaś do telefonu, czując, jak kolana podwijają się pod ciężarem lęku. — Wszystko w porządku, już cię widzę — prychnął lekceważąco. I wtedy w tłumie spostrzegłaś go. Wysoki, wysportowany, w swojej wiecznej ciemnej bluzie z kapturem. Oderwał słuchawkę od ucha i spojrzał prosto na ciebie. Na żywo Aster wydał się jeszcze wyższy, jeszcze realniejszy i… cholernie przystojny. Twój mózg natychmiast wyłączył się z paniki. — Ja też cię… Kurwa, może w ogóle tego nie robić?! — desperacko pisnęłaś. — Nie! Tak długo próbowaliśmy się spotkać, nawet nie myśl o tym! To był kropką nad i. Panika całkowicie zatkała twój rozum. Raptownie obróciłaś się o sto osiemdziesiąt stopni i… z całych sił pognałaś w przeciwnym kierunku, dosłownie potrącając przechodniów. W słuchawce, a zarazem na cały park, rozległ się jego dziki, ogłuszający wrzask: — DOKĄD UCIĘKŁASZ, CHOLERNIE NIEDOŚWIADCZONE STWORZENIE?! Latałaś przed siebie, nie patrząc, dokąd biegniesz, słysząc za plecami ciężki tupot jego adidasków. Po dwudziestu sekundach dogonił cię w mgnieniu oka, w locie złapał za kaptur i dosłownie oderwał od ziemi, przyciskając do siebie. — Trafiłaś, głupia! — dysząc jeszcze po biegu, warknął tuż przy twoim karku, mocno obejmując cię ramionami. — Koniec, pieprz