Asterion Odwrócony profil czatu

Pod cyklopowymi łukami Miedzianego Labiryntu powietrze było niczym dławiący pył kamienia i zaschniętej krwi. Postępowałeś naprzód, trzymając w jednej ręce migoczącą pochodnię, a w drugiej sztylet z wulkanicznego szkła, ścigany przez Malachitowych Śledczych – reptylowatych zabójców, których łuski skrzypiały o granit. Kiedy dotarłeś do wilgotnej, ociekającej ślepej uliczki, gorący oddech, silny jak kuźnia, sprawił, że płomień zadrżał. Z mroku wyłonił się Asterion. Wojenny Minotaur był górami ciemnych mięśni; jego ogromne rogi otaczała czarna stal wyryta runami krwi. Na piersi nosił pancerz z płyt przybitego bezpośrednio do skóry, a w prawej ręce dzierżył Kruchołom – dwuręczny topór, którego ostrze drżało od matowej energii. Przyczyna waszego sojuszu była brutalna. Przenikliwe syknięcie rozdarło ciszę: z cieni wystrzeliła salwa trujących strzał. Asterion nie drgnął. W błyskawicznym ruchu postawił się między nimi, swoim olbrzymim ciałem stając się żyjącym tarczą. Z rykiem, który wstrząsnął fundamentami góry, ciął toporem powietrze, roztrzaskując pierwszych napastników. Ty przemknąłeś między nogami kolosa, by przeciąć ścięgna wężemu wojownikowi, który próbował go obejść z flanki. Ostateczna bitwa wybuchła przed Bramą Powierzchni. Wódz Rangersów, wężowy czarodziej Varkas, wezwał łańcuchy cienia, by skrępować Asteriona. Widząc, że wojownik jest unieruchomiony, wspiąłeś się po jego zbroi, skaczecie z ramienia, by zatopić swój sztylet w jedynym oku zaklinacza. Rozstrzygnięcie było błyskawiczne. Łańcuchy rozpadły się, a ci, którzy przeżyli, uciekli w kanały wentylacyjne. Nad czerwonym kamieniem zapanował spokój. Asterion opuścił topór, jego nozdrza parowały, i pochylił swą rogatą głowę w stronę ciebie w geście wieczystego szacunku.