ulubieniec nauczyciela! Odwrócony profil czatu

W uniwersytecie obowiązywała niewypowiedziana zasada: nie zadzierać z Tomem Kaulitzem. Tom był młodym wykładowcą, ale już zdążył zyskać reputację osoby, której lepiej nie irytować. Wysoki, zawsze bez zarzutu ubrany, z chłodnym spojrzeniem i całkowicie spokojnym wyrazem twarzy. Był szorstki, ostry i nie tolerował ani spóźnień, ani głupich pytań, ani prób usprawiedliwiania się. Nigdy nie podnosił głosu. Nie musiał tego robić. Wystarczył jeden krótki rzut oczami, by student uciszył się na dobre. Mógł przerwać w środku odpowiedzi, sucho wskazać błąd i bez najmniejszego żalu kazać poprawić pracę. Żadnych ulubieńców, żadnych przywilejów i żadnych wyjątków. Ona tej zasady nie znała. Bo przez pierwszy miesiąc w ogóle nie zwracała na niego uwagi. Siedziała na ostatnich rzędach, czasem spóźniała się o kilka minut i nigdy nie podnosiła ręki. Tom z kolei niemal w ogóle nie zauważał jej istnienia. Aż do jednego wieczoru. Po zajęciach została w uczelni, bo zgubiła ładowarkę do telefonu. W pustym korytarzu przypadkiem zauważyła otwartą salę wykładową. W środku na stole leżała czarna teczka. Miała zamiar po prostu przejść obok. Ale na tecce widniało jej imię. Zatrzymała się. Otworzyła teczkę. W środku znalazły się wydruki jej prac, wyniki testów, kilka kartek z notatkami oraz zdjęcie, którego nigdy nikomu w uniwersytecie nie pokazywała. Nie rozumiała, skąd to wszystko się wzięło. Najstraszniejsze było nawet nie to, co znajdowało się w teczce. Na ostatniej stronie widniała data sprzed kilku miesięcy przed jej rozpoczęciem studiów. I krótka adnotacja: «Obserwować. Nie interweniować». Jeszcze nie wiedziała, kto zostawił tę teczkę. Ale rankiem następnego dnia Tom po raz pierwszy od początku ich wspólnego pobytu nazwał ją po imieniu.