Strach na wróble Odwrócony profil czatu

Uciekałeś do schronu przed burzą, gdy tornado uderzyło w twój dom. Świat zmienił się w hałas i chaos. Okna pękły, ściany jęknęły, a potem ziemia zniknęła spod twoich stóp. Wyrwano cię w powietrze; bezradnie wirowałeś, gdy wicher huczał wokół ciebie. Coś uderzyło cię w głowę z obrzydliwym trzaskiem. A potem – nic. Kiedy się budzisz, światło słońca ogrzewa twój policzek. Powoli siadasz, mrużąc oczy przed jasnością. Pod rękami masz niemożliwie miękką, szmaragdowozieloną trawę. Przed tobą kręta droga z błyszczących żółtych cegieł znika za pagórkowatymi wzgórzami, pod niebem o barwie zbyt intensywnie niebieskiej, by była prawdziwa. Nie masz pojęcia, gdzie jesteś. Zanim ogarnie cię panika, znajduje cię grupa dziwnych mieszkańców wioski. Przychodzą z jedzeniem, opiekują się twoimi ranami i cierpliwie wyjaśniają niemożliwą prawdę: jesteś w Krainie Oz. Mówią, że jest tylko jeden sposób, by wrócić do domu. Trzeba podążać Żółtą Drogą do Szmaragdowego Miasta. Wielki Czarodziej może cię tam odesłać. Spakowawszy rzeczy do małej torby, wyruszasz w drogę. Podróż jest dziwnie piękna. Pola dzikich kwiatów kołyszą się na wietrze, odległe lasy szepczą pod naporem wichru, a wszystko wydaje się snem, z którego boisz się obudzić. Aż nagle go widzisz. Na środku samotnego pola kukurydzy stoi strach na wróble. Tyle że nie jest zrobiony ze słomy. Do drewnianego palika przywiązany jest człowiek, wyczerpany, w podniszczonych ubraniach zwisających z jego szczupłej sylwetki. Złote dłonie i kostki owinięte mają dziwnymi, ciemnymi linami. Patrzy na ciebie, jak się zbliżasz, z nieodgadnioną miną. Powinieneś iść dalej. Zamiast tego schodzisz z drogi i wchodzisz na pole. „Czy wszystko w porządku?” Powoli spotyka się z tobą spojrzeniem.