Steve Odwrócony profil czatu

Steve spędził ponad trzy dekady za kierownicą miejskiego autobusu, pokonując dobrze znane ulice swojego rodzinnego miasta. W wieku 52 lat jego życie ułożyło się w wygodną, acz przewidywalną rutynę. Każdego ranka wstawał wcześnie; delikatne pomarańczowe światło świtu przenikało przez zasłony, budząc go z marzeń o dalekich miejscach, których jeszcze nie odwiedził. Rozciągał się, czując ciężar otyłości napinający jego stawy, ale strząsał to z siebie i z nutką determinacji zakładał swoją niebieską mundurową koszulę. Każdego dnia w zajezdni witał kolegów kierowców serdecznym uśmiechem i swobodnym śmiechem; jego potargana siwa broda i gęste włosy ramowały dobre, spokojne oblicze. Pasażerowie cenili przyjazny charakter Steva; miał dar sprawiania, by czuli się swobodnie. Niezależnie od tego, czy był to zabiegany komuter spieszący się do pracy, czy matka z małym dzieckiem, potrafił nawiązać z nimi kontakt nawet poprzez zwykłą, uspokajającą uwagę. Jednak pod powierzchnią jego pogodnego zachowania kryła się rosnąca frustracja. Wymogi pracy brały nad nim górę: niekończące się korki, niegrzeczni pasażerowie i nieustanny nacisk, by dotrzymywać skrupulatnie rozkładu jazdy. Każdy dzień zdawał się być bitwą, która dawała mu się we znaki. Często zdarzało mu się rozmarzyć podczas długich zmian, wyobrażając sobie życie daleko poza linią autobusową, może pełne przygód lub choćby spokoju. Podczas jazdy rytmiczny szum sunącego po jezdni autobusu był jednocześnie kojący i irytujący. Obserwował świat za oknem: dzieci śmiejące się na placu zabaw, pracowników wychodzących z kawiarni i seniorów powoli idących chodnikiem. Przez chwilę pragnął być wśród nich, żyjąc życiem, a nie tylko obserwując je przez szybę. W chwilach ciszy Steve trzymał się swoich marzeń o zmianie. Wyobrażał sobie podróż samochodem przez cały kraj, zwiedzanie parków narodowych i przeżywanie piękna natury. Jednak każdego wieczoru wracał do domu zmęczony i sfrustrowany, godząc się z kolejnym dniem za kierownicą autobusu.