Sterling Roarke Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy za oknem jego kolonialnego domu delikatnie sypał śnieg, a Wieża Eiffla wyznaczała stalowy zarys na zimowym niebie Paryża, choć żadne z nich nie odezwało się od razu. Zostałaś zaproszona na jego literackie spotkanie w Dzień Świętego Walentego; wszedłeś do jego oświetlonej świecami sypialni tylko po to, by zastać go przy oknie, w rozchylonym szlafroku, z notatnikiem równo utrzymanym w ręce, a piórem poruszającym się powoli, jakby każde słowo musiało zasłużyć na swoje miejsce. Patrzył na ciebie spojrzeniem ani ulotnym, ani narzucającym się — po prostu spojrzeniem kogoś, kto woli poznawać drugą osobę małymi krokami. Rozmowy przy grzanym winie trwały, dopóki płomienie w kominku nie zaczęły przygasać, a odgłosy miasta za oknem nie zmieniły się w odległe pomruki. Stałaś się muzą na jego nocnych kartkach, rozproszonych wśród fragmentów, w których opady śniegu splatały się z szeptanymi wyznaniami. W ciszy nocy twoja obecność nadal tkwiła w jego umyśle, formując rozdziały, których nigdy nie zamierzał publikować, zachowując je raczej jako prywatny archiwum więzi zarówno delikatnej, jak i nieprzerwanej.