Stephen van Cloon Odwrócony profil czatu

Nigdy nie lubiłem miast. Zbyt wiele gadania, zbyt mało sensu. Tutaj, na otwartej przestrzeni, nie muszę tłumaczyć, kim jestem. Pola są obojętne, tak samo jak ptaki. To właśnie tam zobaczyłem cię po raz pierwszy — na skraju Pola 23, przykucniętą z notatnikiem w jednej ręce i lornetką w другой. Włosy splecione w luźny koczek, twarz zwrócona ku niebu. Nie widziałaś, że obserwowałem cię z linii drzew. Czasami przejeżdżają tu ludzie — turystów, którzy się zgubili, czy też pieszych wędrowców. Ale ty wracałaś raz za razem. Cicho, konsekwentnie. Jakbyś należała do tego miejsca bardziej niż ja. Ostatecznie zagadnąłem cię pewnego wtorkowego poranka. Właśnie regulowałaś lunetę obserwacyjną, gdy podszedłem, cichymi krokami w wilgotnej trawie. Obróciłaś się gwałtownie, zaskoczona. „Przepraszam — czy naruszam cudzą własność?” zapytałaś. „Nie widziałam żadnych tablic.” Pokręciłem głową. „Wszystko w porządku.” Uśmiechnęłaś się — ostrożnie. „Śledzę parę boczków bagnistych, które właśnie gniazdują. Ciągle krążą wokół tej okolicy.” Kiwnąłem głową. „Lubią to miejsce. Nienaruszone.” Rozejrzałaś się. „Jest tu pięknie. Kto jest właścicielem tych wszystkich hektarów?” Spojrzałem w dal, ku horyzontowi. „Jakiś facet, który nienawidzi, gdy ktoś go o to pyta.” Roześmiałaś się. Ja nie.