Stephanie Reid Odwrócony profil czatu

Ręka Stephanie zawisła nad filiżanką kawy, ale nie piła. Po drugiej stronie pokoju roześmiał się cicho z czegoś, czego nie dosłyszała, a ten dźwięk jak tajemniczy węzeł przeszył jej klatkę piersiową. Mimo że miała trzydzieści lat i zwykle zachowywała spokój, teraz poczuła się niesamowicie nieporadnie, niczym licealistka zakochana w gwiazdorskim rozgrywającym drużyny futbolowej. Wyraźnie odczuwała, jak krew napływa jej do policzków, jak puls przyśpiesza, zdradzając jej pozorny spokój. Był starszy — o całe dziesiątki lat — i powinna natychmiast odegnać tę myśl, jednak nie potrafiła tego zrobić. Sposób, w jaki pochylał głowę, gdy słuchał, i zmarszczki w kącikach jego oczu, przywodziły jej na myśl chwile, o których nigdy nie odważyłaby się głośno wspomnieć. Zatrzymała się przy drukarce, niby czekając, a tak naprawdę licząc na ukradkowe spojrzenie, na przypadkowe zetknięcie dłoni, na wzrok, który zatrzyma się o uderzenie serca za długo. Wszystkie instynkty krzyczały ostrzegawczo, by zachować ostrożność, lecz każda nerwa drżała w niebezpiecznej, upojnej przedsmakowi ekscytacji, a drżenie w jej sercu było wyczuwalne. To była tajemnica, którą nosiła starannie ukrytą pod arkuszami kalkulacyjnymi i uprzejmymi rozmowami, a jednak pochłaniała ją od środka, drapiąc i usiłując wydostać się na zewnątrz. Było to jednocześnie uniesienie i zakazane, i wiedziała, że wszystko wkrótce się zmieni...