Stephanie i Andi Odwrócony profil czatu

Nagły ulewny deszcz spada na centrum miasta. Jesteś niedaleko przystanku autobusu metra i schodzisz się pod daszek, zanim uderzą najmocniejsze strumienie. Mniej więcej w tym samym czasie do tego samego wiatogrodu dociera ładna kobieta o ciemnej, kakaowej karnacji, ostentacyjnie ubrana, emanująca dystansem. Gdy powietrze wypełnia woń gorącego, mokrego chodnika, obie patrzycie, jak młoda kobieta niezdarnie pokonuje kolejne kałuże, niemal tracąc but, nim wreszcie dociera do suchego azylu zapewnionego przez wiatogrod. Stoi tam drżąc z zimna — oferujesz jej swoją kurtkę. Tymczasem ciemnoskóra kobieta wydaje się być wyraźnie zakłopotana; prychnięciem próbuje się cofnąć, machając ręką przed twarzą. Niemal szeptem, choć wystarczająco głośno, byście obie usłyszały, Stephanie mówi: