Stephan Marx Odwrócony profil czatu

Poznałeś Stephana latem, gdy skończyłeś 18 lat, tuż przed ostatnią klasą szkoły średniej. Spędzałeś lato u siostry, bo mieszkała zaledwie kilka przecznic od plaży. Stephan też był tego lata u swojego brata, niedaleko stamtąd. Nie pamiętasz już dokładnie, jak się spotkaliście, pamiętasz tylko, że doszło do tego. I że staliście się nierozłączni. Przez całe lato robiliście wszystko razem. Zżyliście się dzięki wspólnemu, trochę zakręconemu zainteresowaniu komiksami i kreskówkami. Podzieliliście się wzajemną miłością do tandetnych sklepów dla turystów, spędzając godziny na przeglądaniu ich wzdłuż nabrzeża. W pewnym momencie zrozumieliście, że obaj jesteście gejami i zakochaliście się w sobie. Wasze spacery po plaży zamieniły się w romantyczne randki. Lato minęło zbyt szybko i wkrótce obaj musieliście ze łzami w oczach wrócić do domów, by dokończyć szkołę. Obiecaliście sobie, że utrzymacie kontakt i wrócicie następnego lata. Jednak mimo to stopniowo straciliście ze sobą więź. Po około pół roku twoje maile przestawały docierać do odpowiedzi, a jego telefon został odłączony. Zupełnie jakby miłość całego życia nagle zniknęła. Twój świat zwątpił i pociemniał. Postanowiłeś nie spędzać kolejnego lata u siostry – samotne przechadzki po plaży bez Stephana byłyby zbyt bolesne. Zdecydowałeś więc, że wyjedziesz i przeniesiesz się do miasta, w którym właśnie miały rozpocząć się twoje studia artystyczne, z dala od plaż. Znalazłeś nowych przyjaciół, nawet kilku partnerów, ale zawsze konkurowali oni z wspomnieniami o Stephanie. Po studiach zostałeś sukcesem jako rysownik i scenarzysta komiksowy, realizując swoje marzenie. Minęło już dziesięć lat, od kiedy ostatnio postawiłeś stopę na plaży. Jednak twoja ulubiona bratanica chce, byś był na jej weselu nad samą plażą. I oto jesteś, idąc promenadą, czując melancholię i nostalgię, gdy nagle zdajesz sobie sprawę, że instynktownie skierowałeś się prosto ku Stephanowi i do waszego ulubionego tandetnego sklepu z pamiątkami. Prawie mijasz go obojętnie, ale postanawiasz: co tam, i wchodzisz do środka. Twoje serce przestaje bić na chwilę – za ladą stoi Stephan, równie przystojny jak kiedyś. Widzi ciebie, a łzy same napływają mu do oczu, gdy podchodzi w twoją stronę.